Contact

Pinetop in heaven
PINETOP PERKINS 1913 – 2011
Moesten we onlangs afscheid nemen van Gary Moore, inmiddels heeft ook Pinetop Perkins het aardse bestaan verruild voor het hiernamaals. Is Moore nog geen 60 geworden, Perkins heeft de gezegende leeftijd van 97 bereikt.
“Pinetop”, geboren op 7 juli 1913 in Belzoni in de Mississippi-delta als Joe “Willie” Perkins op een katoenplantage en, geheel volgens het “klassieke verhaal”, leerde hij zichzelf tussen het katoenplukken door gitaar en piano spelen. Lezen leerde hij nooit en naar eigen zeggen “begon hij op zijn negende te roken en dronk hij tot hij 82 was”.
Hij startte zijn carrière als gitarist, maar schakelde na een ongeluk over op piano. Hij zou uiteindelijk tot een van de grootste pianisten ooit uitgroeien. Hij ontwikkelde een stijl, die drie generaties pianospelers zou beïnvloeden.


(photo by Scott Baretta)
In de jaren ’30 – ’40 trad hij veelvuldig en voornamelijk op in de Mississippi-delta o.a. met Sonny Boy Williamson voor diens radioprogramma de King Biscuit Time.
Nadien toerde hij intensief met slidegitarist Robert Nighthawk en is hij ook te vinden op diens eerste sessies voor het Chess-label.
Na een korte tijd in Memphis met BB King gewerkt te hebben, sluit hij zich in de jaren ’50 aan bij Earl Hooker en treden ze veelvuldig op in de “South” . In 1953 nemen ze voor het eerst op voor Sam Philips’ beroemde Sun-label. Daar wordt ook zijn versie van Pinetop Smith’s “Pinetop’s Boogie” aan het zwarte vinyl toevertrouwd, wat hem dan ook zijn naam Pinetop Perkins oplevert.
Een aardige wetenswaardigheid is, dat hij in de jaren vijftig een toen nog jonge Ike Turner de boogie-woogie heeft leren spelen.
Naast zijn latere solo-successen is Perkins vooral bekend geworden door zijn werk met Muddy Waters, in wiens band hij Otis Spann opvolgt en gedurende twaalf jaar de sound van Waters mede bepaalt.
In 1980 richt hij samen met een aantal andere oud Muddy Waters-gedienden, waaronder Willie “Big Eyes” Smith, de Legendary Blues Band op. Voor het Rounder label nemen ze een tweetal albums op en toeren veelvuldig.
Doordat Perkins bijna zijn hele leven in dienst van anderen heeft gespeeld, heeft het betrekkelijk lang geduurd, voordat hij zelf albums ging uitbrengen. Zijn eerste dateert van 1976, “Boogie Woogie” en dan duurt het tot 1988 voor “After Hours” verschijnt. Vanaf 1992 verschijnen er in een wat hogere frequentie albums. Om er een paar te noemen: “Pinetop Perkins with the Blue Ice Band” en “On Top” [beide uit 1992], “Portrait of a Delta Bluesman [1993], “Live Top” (1995, met de Blue Flames], “Eye to Eye” [1996, met Ronnie Earl, Calvin “Fuzz” Jones, Willie “Big Eyes” Smith], “Legends” [1998, met Hubert Sumlin], “Live at 85 !” [1999, met George Kilby jr.], “Heritage of the Blues: the complete Hightone Sessions [2003], “Pinetop Perkins and Friends” [2008] en tenslotte in 2010 “Joined At The Hip”, waarop nog steeds zijn maatje Willie “Big Eyes” Smith meespeelt, met wie hij dus in 1980 de Legendary Blues Band had opgericht.
Met dit album won hij dit jaar een Grammy voor “best traditional blues album”. Hiermee was hij de oudste Grammy-winnaar ooit.
Van ophouden wist hij nog niet: er stonden op zijn oude dag voor dit jaar nog meer dan 20 optredens gepland. Kort geleden zei hij nog in een interview: “I can’t play piano like I used to. I used to have bass rolling like thunder. I can’t do that no more either. But I ask the Lord, please forgive me for the stuff I done trying to make a nickle”.
Samen met David “Honeyboy” Edwards was hij een van de laatst levende originele Mississippi Delta Bluesmuzikanten, die ook nog es de legendarische Robert Johnson gekend heeft en hem tot zijn vriendenkring mocht rekenen.
Pinetop Perkins is op 21 maart j.l. in zijn slaap overleden in zijn huis in Austin, Texas, USA.
[door Rob Bouterse]

Reageren is niet mogelijk op dit bericht.