Ball heeft in haar veertigjarige carrière 15 soloalbums op haar naam staan, waarvan “Presumed Innocent” (2001), de eerste voor Alligator Records was. Een overtuigende nieuwe start met dat debuut voor Alligator, zonder echter vernieuwend bezig te zijn, maar fris omdat dit soort energieke muziek nog maar zelden wordt gemaakt, zeker op dit niveau. Sinds ze dat jaar bij het label van Bruce Iglauer belandde kwam haar carrière dus wel degelijk in een stroomversnelling terecht. “Presumed Innocent” kreeg wat later een W.C. Handy Award voor beste bluesalbum van 2002. Maar ook met het volgende album “So Many Rivers” (2003) tekent Ball, met haar flamboyante pianospel, voor 2004 W.C. Handy Blues Award - “Contemporary Blues Album of the Year”, maar ze won ook de W.C. Handy Blues Award voor de beste vrouwelijke moderne bluesartiest van dat jaar. Voor haar album, “Live! Down the Road” uit 2005, feitelijk haar eerste live cd, ontving Ball tevens ook een Grammy nominatie voor “Best Traditional Blues Album”. Een Grammy nominatie was er natuurlijk ook voor haar vorige album “Peace, Love & BBQ” (2008) en een jaar later won ze de Living Blues Awards. Dit alles resulteerde dat ze vorig jaar werd ingewijd in de Gulf Coast Music Hall Of Fame.
Op haar nieuwste album “Roadside Attractions” weet ze zich muzikaal voortdurend heen en weer pendelend tussen haar muzikale voedingsbodem New Orleans en haar thuishaven Austin - en met de hulp van producer Gary Nicholson (Delbert McClinton, Wynonna Judd, T. Graham Brown) -slaagt ze er telkens weer in om sprankelend uit de hoek te komen. Ball stelt ons dan ook niet teleur, want vanaf de eerste tonen van de opener “That’s How it Goes” en daaropvolgende titeltrack laat ze meteen haar bekende “Louisiana”-sound horen. Zo laat dit album ook in de tien daarop volgende tracks, flink wat Texas roadhouse boogie’s en Louisiana swamp blues horen, waardoor het steeds goed hoorbaar is dat Marcia Ball pingpongt tussen de staten Texas en Lousiana. Bij al deze songs staat Ball’s songwriting telkens in de kijker in verhalen gaande over wilde feesten, discussies in motels tot verklaringen over de blijvende kracht van de liefde en familie. Verhalen die geïnspireerd zijn door haar vele kilometers ‘on the road ‘(ze doet zo’n 250 gigs per jaar) en haar inzicht op het dagelijks leven, waardoor “Roadside Attractions” haar meest autobiografische album is geworden. 
Ball is een vakvrouw en het is altijd plezierig om haar bezig te zien, denkende aan het Belgium Rhythm ‘n’ Blues Festival, Peer 2002 (waar wij haar ook mochten interviewen en spontaan een glas Jack Daniels van haar kregen aangereikt). Hoewel ze o.a. is geïnspireerd door Professor Longhair, Fats Domino, Randy Newman, Dr.John en Allen Toussaint, kiest ze met haar muziek geen speciale richting. Maar wat zij ook speelt, het klinkt altijd even prachtig. Vooral de blazers van de Mingo Fishtrap Horns geven aan de rauwe zangstijl van Ball in nummers als “We Fell Hard”, “Look Before You Leap” en het afsluitende “The Party’s Still Going On” een funky omlijsting. Bovendien laat ze ook wat ruimte voor de gitaristen Colin Linden en Mike Schermer die afwisselend Marcia Ball begeleiden, maar ook de bas van Don Bennett, haar trouwe co-muzikant, geeft aan de Rhythm-Bayoustijl van Ball een extra impuls.
Marcia Ball laat op “Roadside Attractions” met haar pianostijl, blues samensmelten met elementen van swampblues en boogiewoogie.
Met een warme zomer in het vooruitzicht is dit voor muziekliefhebbers de ideale plaat om de volgende maanden mee door te komen. Een prettige ‘feelgood’ cd, eentje voor de luisteraars die verder staren dan hun bluesnaveltje.
website: Marcia Ball
interview op living legends music: interview
Tip aan boekers, organisatoren & promoters: Begin oktober is ze in Europa.
boekingen: The Rosebud Agency: mailto:tomg@rosebudus.com
Ger van Leent | 03-04-2011 | CD/DVD news | (0) Reacties