in de eerste decennia van de vorige eeuw werd geschreven. Deze ‘traditionals’ zijn die songs, waar Bibb voor het eerst mee geconfronteerd werd toen hij nog kind was. Het respect dat Bibb heeft voor de grote en kleine namen die hem voorgingen loopt als een rode draad door dit album.
Een van de meest krachtige voorbeelden hiervan is, wel Take this hammer, wat vaak door Eric’s vader, Leon Bibb, werd gezongen toen hij nog kind was en zelfs door hem op LP werd opgenomen. In het cd-boekje vermeld Eric Bibb dat de truc met dit soort albums juist is hoe je het ‘je eigen’ moet maken, zonder het origineel aan te tasten en deze juist te eren en respecteren.
Sommige van zijn arrangementen zoals b.v. Joe Henry en Going Down Slow doen echt grote eer aan de traditional, terwijl zijn zang en gitaarspel meer Bluezy en ruiger zijn dan wat we van hem gewend zijn.
De meeste nummers worden ‘fingerpicking’ gespeeld in Bibb’s herkenbare stijl: veel verschillende gitaren ( 12-snarig, 7-snarig…) die ook allemaal beschreven worden bij het intro van iedere song. De verschillen tussen de diverse instrumenten kunnen echt gehoord worden (mits je je aandacht er bij houd) mede dankzij de enorme transparante opnametechniek van Jan Erik Persson en de sublieme kwaliteit van de Opus3 super audio-cd’s.
Bibb en Persson werken al zo’n 35 jaar samen en wat is er nou mooier dan deze vriendschap te vieren met het uitbrengen van een cd die de diepe persoonlijke roots van Eric Bibb uitstraalt.
Een zeer aan te bevelen, warmhartig en positief album !
(altcountryforum.nl. Bewerking: Dr.Groove)
Ger van Leent | 31-10-2011 | (0) Reacties