Mike Zito Pearl River
Deze tijd heb je meer en meer en ook alsmaar jongere gitaristen die je omver slaan met virtuositeit, straffe vingerzettingen en razendsnelle soli. In die poel van guitarplayers heb je er zo nu en dan ook wel es één, die een echte mens blijkt te zijn, ééntje met een echte body en soul, en zo vallen jongere snarenrukkers dan al gauw uit de boot, want eerlijk is eerlijk, je gaat dan wel door het shitty life, maar voor de blues moet je écht wat getekend zijn, wat streepjes gezet hebben op de schacht des levens.
Eentje die geleefd heeft en me écht kan bekoren is Mike Zito, al was tot voor begin 2010 ook zijn naam mij volkomen onbekend. Onterecht blijkt nu want zijn 'Pearl River' behoort tot de beste bluesproducties van de laatste jaren, en wel hierom , loop vooral met me mee over de tracks van deze fijne schijf:

Lees meer...

Magic Frankie & The Blues Disease

Op de bühne presenteert Magic Frankie zich niet alleen als een zeer gedreven muzikant met veel gevoel voor stijl en timing, maar ook als een geboren performer. Hij verliest daarbij bovendien het visuele aspect niet uit het oog. Zo gaat hij steevast gekleed in een gangster-outfit die Al Capone niet zou hebben misstaan. Magic Frankie is wat dat betreft in alle opzichten een absolute blikvanger.

http://www.magicfrankie.nl

Bradley's Circus Ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk niet echt wist wat me te wachten stond en was dan ook blij verrast met wat me om de oren werdt geslingerd. Vrouwenstemmen hebben het bij mij altijd beduidend moeilijker om me te overtuigen dan de mannelijke collega's, maar de stevige en ietwat ondeugende stem van Mattanja Joy Bradley haalt de twijfel meteen weg.

Lees meer...

Mariella Tirotto & The Blues Federation
Eind 2008 verscheen de debuut-cd “Somewhere Down The Road”, een zeer gevarieerd schijfje met blues, ballads, boogie en daarop tien zelfgeschreven nummers en drie covers. Met de zelfgeschreven songs tonen zij hun betrokkenheid bij de wereld. Zij schrijven over de keiharde zakenwereld, daklozen en zwervers, dierenmishandeling. De cd is in vier dagen opgenomen en op een enkele tweede stem of gitaarbacking na is het de band gelukt alle songs in één take op te nemen.

Lees meer...

In 1989 overrompelt Wiliam Clarke als een orkaan de blueswereld; en dan met name de West Coast.
Geboren op 29 maart 1951 in Inglewood, trekt hij naar California, waar hij in diverse lokale bands zijn
opwachting maakt. Ondertussen bekwaamt hij zich op zowel de diatonische harmonica [zeg maar de
meest gangbare] als op de chromatische [die bestaat -heel simpel uitgedrukt- uit twee diatonische
harmonica’s die een halve toon verschillen en door een schuif in te drukken wordt-ie een halve toon
hoger] en verwerft zich daarmee een plek waar niemand om heen kan.

Lees meer...

De drummer van The Grateful Dead, Bill Kreutzmann, heeft een nieuwe band: 7 Walkers. Neen, geen zeven mans bezetting, maar een all-star quartet. Naast Bill vinden we immers de namen terug van de king of swamp Papa Mali die de zang en gitaar voor zijn rekening neemt, Willie Nelson's keyboardspeler Matt Hubard en Meters bassist George Porter Jr. Raar is wel dat George Porter Jr. als vast bandlid vermeld staat op de hoes, terwijl hij maar op 1 nummer bas speelt, terwijl de bassist die op alle andere tracks speelt, n.l Reed Mathis (van Tea Leaf Green), geen vermelding krijgt tussen die vaste bandleden. Dit komt omdat Reed na de studio opnames de plaats ruimde voor George, om zich volop aan zijn eigen band te wijden. Wie een beetje op de hoogte is, weet dat deze namen meteen garant staan voor een hoog New Orleans gehalte in de muziek van 7 Walkers. Verwacht nu echter geen volledige cd met pure Meters-funk of Dr. John-achtige muziek, al zijn er wel enkele van die momenten, zoals het instrumentale "For The Love of Mr. Okra". Het is evenzeer rock, soul en blues waarvan "7 Walkers" gebruik maakt en soms herken je elementen die herinneren aan Tom Waits of Screamin’ Jay Hawkins.

Lees meer...

Bij beluistering van dit Live album zou je zweren dat daar op het podium van het R&B Festival At Sunbanks de reïncarnatie van Janis Joplin opdook, bluesdiva die in oktober 1970 aan een drugoverdosis overleed. Het lijkt erop of haar geest bezit nam van Cee Cee James uit Portland, Oregon, eveneens een natuurtalent. Ook deze passionele blueszangeres worstelt met pijn, herinneringen en demonen, al zijn die van een andere aard dan die van de blueszangeres uit Port Arthur. Alhoewel! Ook Cee Cee James heeft geen geluk in de liefde want in 2001 gescheiden van haar eerste man verloor zij drie jaar later haar nieuwe geliefde die aan kanker bezweek. Al dat verlies maakt haar songs des te emotioneler.

Lees meer...

Todd Sharpville is een jonge Britse bluesgitarist maar niet van de eenkennige soort. En dat de blues geen raciale
of sociale grenzen kent, bewijst deze Engelsman eens te meer met zijn nieuwste album, "Porchlight".

Lees meer...

Vraag: Wat is de overeenkomst tussen de Amerikaanse president en zo’n 150 bezoekers van een
poppodium in Tilburg? Antwoord: Ze waren beiden getuige van het meest legendarische
gospelgezelschap dat er heden ten dage nog lustig op rond toert. Opgericht in het Alabama Institute
for the Negro Blind in 1939 en in 2010 vijf Grammy Awards rijk, kun je The Blind Boys Of Alabama op
zich al als een instituut beschouwen.

Lees meer...

Ger’s jaarlijstje 2010, (Top 12 beste cd’s van het afgelopen jaar):
1) Jim Byrnes : Everywhere West
2) Afrocubism : Afrocubism
3) Jackson Browne & David Lindley : Love is Strange
4) Solomon Burke : Nothing’s impossible
5) Dobet Gnahoré : Djekpa La You
6) Sierra Leone’s Refugee All Stars : Rise & Shine
7) Dr.John : Tribal
8) Mavis Staples : You are not alone
9) Kirk ‘Eli’ Fletcher : My Turn
10) ( A Tribute to the Music of the Mississippi Sheiks)
11) Tom Jones : Praise & Blame
12) Angelique Kidjo : Oyo

Lees meer...

Eerder verraste C.W. Stoneking vriend en vijand al door met King Hokum uit te pakken met iets dat tegenwoordig erg undone is, namelijk het brengen van stokoude blues in een erg authentieke jaren dertig-stijl. Vandaag is hij reeds terug, en dat op een manier waarop hij in the roaring thirties wellicht eveneens potten had kunnen breken: door uiteenlopende muzikale invloeden uit verschillende continenten in zijn muziek te incorporeren en het kolonialisme haast letterlijk te bezingen.
Het is helemaal niet gemakkelijk om revivalmuziek te maken en hiermee interessant te blijven. Met King Hokum was C.W. Stoneking drie jaar geleden weliswaar goed voor een donderslag bij heldere hemel, maar dat het plaatje zo’n grote verrassing was, hield natuurlijk al meteen in dat het erg moeilijk zou worden om nog een tweede keer te verrassen.

Lees meer...

Jim Byrnes: “Everywhere West” (Black Hen Music)
Hij flikt het wéér!
Eén van m'n tien favoriete albums van het voorbije decennium was het fenomenale "House Of Refuge" van Jim Byrnes. Daarop kreeg deze acteur én bluesmuzikant de vocale versterking van The Sojourners, zodat een perfecte symbiose ontstond tussen blues en gospel. Vorig jaar deden Jim Byrnes & The Sojourners die tour de force met de vingers in de neus nog eens over op het album "My Walking Stick". Nu, amper een jaar na dat weergaloze album is er met "Everywhere West" alweer een nieuw Jim Byrnes-album.

Lees meer...

Diabel Cissokho - Ramon Goose - Mansana Blues

Hoezeer we allemaal ons best doen om het goede te ontdekken in de blues, we kunnen er, als we eerlijk zijn, niet omheen dat de meest originele bluesplaten van de voorbije decennia gemaakt werden door eerder onverwachte, of minstens niet-gebruikelijke samenwerkingen: Taj Mahal toerde in Afrika en bracht cd's tot stand met Toumani Diabate en de Culture Musical Club of Zanzibar, Ry Cooder met zijn samenwerking met Ali Farka Touré (1994) deed vele oren open gaan, wat Damon Albarn deed met Afel Bocoum en Toumani Diabaté was er evenmin naast en Dee Dee Bridgewater’s Red Earth-cd was simpelweg een schot in de roos. Telkens weer betreft het hier platen waarop Angelsaksische muzikanten de confrontatie aangingen met de West-Afrikaanse (vaak Malinese) blues. Zelfs onze eigen Joep Pelt werkte niet onverdienstelijk samen met de,
helaas vorig jaar en uiteraard veel te vroeg, overleden Lobi Traore uit Mali.
Zet u alvast schrap, want hier komt het volgende exemplaar dat in dat rijtje thuis hoort.

Lees meer...

tekst & foto’s Ger ‘Dr.Groove’ van Leent
Hier had je echt bij moeten zijn; dit was zo fucking goed! (en dat ook nog eens voor maar voor 5,- euro entree)
Had meteen en linea recta een live cd van gemaakt kunnen worden!
Grote dank aan „Ad van Meurs presenteert” hij weet verdomd goed wat ie neer moet zetten; ook dank aan Ankie Keultjens, die geluid / mengtafel bediende: Perfect! Zo’n kwaliteit hoor je zelden.

Lees meer...

CD recensie uit “Rootsville” - House of Refuge

Jim Byrnes’s vorige CD werd unaniem positief opgepikt, zowel door de pers als door het muziekadorerende publiek. Op het gebied van singer songwriter kun je gerust stellen dat deze plaat - van een relatief onbekende artiest - een schot in de roos was. Veel van wat bij Black Hen Music vandaan komt, en tevens de productie van Steve Dawson heeft, ontvangt bijna automatisch de garantie van een succesvol vooruitzicht. Dawson’s talent voegt toe, en mede dankzij zijn inbreng is men schijnbaar in staat de juiste condities te creëren.

Lees meer...